Command:MO - Falklands DLC PC Steam CD Key

Σαράντα χρόνια φέτος, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Αργεντινή πολέμησαν για την κατοχή των Νήσων Φώκλαντ, ανοιχτά των ακτών της Νότιας Αμερικής. Οι νήσοι είχαν αμφισβητηθεί για δεκαετίες πριν από την σύγκρουση. Το 1965 τα Ηνωμένα Έθνη κάλεσαν την Αργεντινή και το Ηνωμένο Βασίλειο να φτάσουν σε μια συμφωνία για την διαμάχη περί κυριαρχίας.

Το Foreign and Commonwealth Office (FCO) του Ηνωμένου Βασιλείου θεωρούσε τα νησιά ως μια ενόχληση και εμπόδιο στο εμπόριο του ΗΒ στη Νότια Αμερική. Έτσι, ενώ ήταν βέβαιο για τη βρετανική κυριαρχία, το FCO ήταν πρόθυμο να παραχωρήσει τα νησιά στην Αργεντινή. Το FCO επίσης επιδίωξε να κάνει τα νησιά εξαρτώμενα από την Αργεντινή, ελπίζοντας ότι αυτό θα έκανε τους νησιώτες πιο δεκτικούς στην αργεντινή κυριαρχία.

Το 1977, ο Βρετανός πρωθυπουργός James Callaghan, ως απάντηση στις εντεινόμενες εντάσεις στην περιοχή, έστειλε κρυφά μια δύναμη δύο φρεγατών και του πυρηνοκίνητου υποβρυχίου HMS Dreadnought στον Νότιο Ατλαντικό, με κωδική ονομασία Operation Journeyman. Το 1980, ο νέος UK Minister of State for Foreign Affairs, Nicholas Ridley, πήγε στα Φώκλαντ προσπαθώντας να πουλήσει στους νησιώτες τα οφέλη ενός σχεδίου "leaseback", το οποίο συνάντησε σθεναρή αντίθεση από τους νησιώτες. Επιστρέφοντας στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο του 1980, ανέφερε στο κοινοβούλιο αλλά δέχθηκε σφοδρή κριτική ως προδοσία.

Σε μια ιδιωτική συνεδρίαση επιτροπής εκείνο το βράδυ, αναφέρθηκε ότι ο Ridley είπε: «Αν δεν κάνουμε κάτι, θα εισβάλουν. Και δεν υπάρχει κάτι που θα μπορούσαμε να κάνουμε.» Εν τω μεταξύ, η Αργεντινή περνούσε μια ταραχώδη περίοδο στην ιστορία της. Βρισκόταν στη μέση μιας καταστροφικής οικονομικής στασιμότητας και μεγάλων κοινωνικών αναταραχών ενάντια στη στρατιωτική χούντα που κυβέρνησε τη χώρα από το 1976.

Τον Δεκέμβριο του 1981 υπήρξε περαιτέρω αλλαγή στο καθεστώς της αργεντινής στρατιωτικής ηγεσίας, φέρνοντας στην εξουσία μια νέα χούντα υπό την ηγεσία του στρατηγού Leopoldo Galtieri, του Air Brigadier Basilio Lami Dozo και του ναυάρχου Jorge Anaya. Επιλέγοντας την στρατιωτική δράση, η κυβέρνηση Galtieri ελπίζε ότι θα διακινούσε τα μακροχρόνια πατριωτικά αισθήματα των Αργεντινών προς τα νησιά, αποσπώντας την προσοχή του κοινού από τα χρόνια οικονομικά προβλήματα και τις συνεχιζόμενες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Βρώμικης Πολέμου της, και ενισχύοντας την φθίνουσα νομιμοποίηση της χούντας. Η συνεχιζόμενη ένταση μεταξύ των δύο χωρών για τα νησιά αυξήθηκε στις 19 Μαρτίου 1982, όταν μια ομάδα Αργεντίνων εμπόρων παλαιών μετάλλων (η οποία είχε διεισδύσει από Αργεντινούς Πεζοναύτες) ύψωσε τη σημαία της Αργεντινής στο Νότιο Νησί της Γεωργίας, μια ενέργεια που αργότερα θα θεωρηθεί η πρώτη επιθετική δράση στον πόλεμο.

Το RN παγοθραυστικό HMS Endurance στάλθηκε από το Stanley στη Νότια Γεωργία στις 25 του μήνα ως αντίδραση. Η αργεντίνικη στρατιωτική χούντα, υποψιαζόμενη ότι το ΗΒ θα ενίσχυε τις δυνάμεις του στον Νότιο Ατλαντικό, αποφάσισε να ενεργήσει γρήγορα. Στις 2 Απριλίου 1982, οι αργεντινές δυνάμεις πραγματοποίησαν αμφίβιες αποβάσεις (γνωστές ως Operation Rosario) στα Νησιά Φώκλαντ.

Η εισβολή ξεκίνησε με την απόβαση της ομάδας Amphibious Commandos, οι οποίοι επιτέθηκαν στα άδεια στρατόπεδα Moody Brook και στη συνέχεια προχώρησαν στο Government House στο Stanley. Η επίθεση αντιμετωπίστηκε με σκληρή αλλά σύντομη άμυνα από την τοπική μονάδα των Royal Marines. Όταν έφτασε το 2ο Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζοναυτών (με Assault Amphibious Vehicles), ο κυβερνήτης διέταξε κατάπαυση του πυρός και παραδόθηκε.

Η αργεντίνικη χούντα είχε καλούς λόγους να υπολογίζει ότι η βρετανική κυβέρνηση δεν θα ήταν ούτε πρόθυμη ούτε σε θέση να επέμβει. Το ΗΒ είχε μειώσει τις ένοπλες δυνάμεις του καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 ως απάντηση σε αφόρητες οικονομικές πιέσεις, συμπεριλαμβανομένης της απόσυρσης του τελευταίου μεγάλου αεροπλανοφόρου και της πρώιμης απόσυρσης ή πώλησης πολεμικών πλοίων (συμπεριλαμβανομένων, ειρωνικά, ενός ζεύγους καταστροφέων Type 42 στην Αργεντινή). Η εκτενής Defence Review 1981 των Βρετανικών Ενόπλων Δυνάμεων υποσχόταν περαιτέρω περικοπές, για παράδειγμα με την εξάλειψη της αμφίβιας ικανότητας του Βασιλικού Ναυτικού μέσω της πώλησης των LPDs Fearless και Intrepid, την πώληση του ολοκαίνουριου VSTOL αεροπλανοφόρου Invincible στην Αυστραλία, την απόσυρση του παλιού αεροπλανοφόρου Hermes και μια γενική αποδυνάμωση των δυνάμεων φρεγατών και καταστροφέων.

Σε αναδρομή, αν η Αργεντινή είχε δείξει περισσότερη υπομονή και είχε κινηθεί, για παράδειγμα, το 1983/84, η εισβολή πιθανότατα θα είχε λύσει το ζήτημα οριστικά, καθώς το ΗΒ πραγματικά δεν θα είχε μέσα αντίδρασης. Η πρωθυπουργός του ΗΒ Margaret Thatcher αμέσως δήλωσε ότι τα νησιά πρέπει να ανακτηθούν με κάθε κόστος. Αυτή η άποψη δεν συμμεριζόταν από όλο το υπουργικό της συμβούλιο· όχι μόνο η αποδυνάμωση των ενόπλων δυνάμεων προκαλούσε απαισιοδοξία, αλλά ακόμη και το σκεπτικό για την διεκδίκηση των νησιών αρχικά ήταν αμφισβητούμενο.

Γιατί, ρωτήθηκε από πολλούς, να πάει η Βρετανία σε πόλεμο για ένα έρημο κομμάτι βραχώδους γης χιλιάδες μίλια μακριά; (Αυτή η απροθυμία μοιράστηκε μερικές φορές και από την άλλη πλευρά: ο Αργεντινός συγγραφέας Jorge Luis Borges περιέγραψε την δεκαετή διαμάχη ως «μια διαμάχη μεταξύ δύο φαλακρών ανδρών για μια χτένα».) Άλλοι, όμως, ένιωθαν ότι υπήρχε πολύ περισσότερο σε κίνδυνο από την απλή ιδιοκτησία μερικών βράχων· ο ναύαρχος Henry Leach, όταν ρωτήθηκε άμεσα από την Thatcher για τη γνώμη του, δήλωσε: «Μπορούμε να ανακτήσουμε, θα είναι μια εγχείρηση υψηλού ρίσκου, και παρ' όλα αυτά πρέπει. Επειδή αν δεν το κάνουμε, αν χρονοτριβήσουμε, αν δειλιάσουμε, αν δεν κινηθούμε γρήγορα και δεν έχουμε πλήρη επιτυχία, σε πολύ λίγους μήνες θα ζούμε σε μια διαφορετική χώρα της οποίας ο λόγος θα μετράει λίγο.» Αυτή η επίκληση στο κύρος και την αξιοπιστία του ΗΒ στη διεθνή σκηνή έλυσε τη διαμάχη· το ΗΒ θα πήγαινε σε πόλεμο. Μια δύναμη, επικεντρωμένη στα VSTOL αεροπλανοφόρα Hermes και Invincible, μαζί με πολλαπλά πολεμικά πλοία, αποβατικά και υποστηρικτικά & ανεφοδιαστικά πλοία, συγκροτήθηκε μέσα σε εκπληκτικές δύο ημέρες και απέπλευσε για τον Νότιο Ατλαντικό υπό τη διοίκηση του ναυάρχου John Woodward.

Ενώ η αποκλιμάκωση και μια διπλωματική λύση ήταν ακόμα θεωρητικά δυνατές, και οι δύο πλευρές είχαν φτάσει πολύ κοντά στο χείλος για να υποχωρήσουν χωρίς συνέπειες. Το στιλό έδινε τη θέση του στο σπαθί. Χαρακτηριστικά: 13 Σενάρια συν 2 Επιπλέον Σενάρια συμπεριλαμβανομένων μονάδων που δεν υπήρχαν ή δεν ήταν διαθέσιμες κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Σενάρια σχεδιασμένα από Βετεράνο του Πολέμου των Φώκλαντς. Διαχείριση πραγματικών και παλαιότερα αποσυρθέντων μονάδων. Αεροπορικές, επιφανειακές και υποβρύχιες μάχες.

Οδηγήστε τις Δυνάμεις σας προς τη νίκη σε μια πολυμερή εκστρατεία.